Mijnheer Dehaene, mijnheer Moureaux, jullie hebben de opdracht niet afgewerkt…
Vandaag lezen we in alle kranten en tijdschriften hoe tevreden jullie wel zijn over het verrichtte werk en om, tegen alle verwachtingen in, een Brussels Gewest in het leven geroepen te hebben. Goed zo; de Brusselaars danken jullie van harte hen de kans gegeven te hebben om te bestaan.
Het was inderdaad een lange lijdensweg. De geboorte vergde geen keizersnede maar de ezelsdracht zorgde er wel voor dat er een verlostang nodig was die tal van blijvende letsels veroorzaakte: de extreme, aangeboren (financiële) zwakte van de boreling en de onmogelijkheid om zich te bestieren zonder de nodige “minzame” (of neerbuigende?) hulp van de voogden. Sommigen waren de mening toegedaan dat deze afhankelijkheidssituatie onomkeerbaar is.
Desalniettemin groeien zelfs tengere kinderen op en halen de leeftijd waarop het normaal is om het hoofd te heffen, zich te verzetten tegen het ouderlijk gezag, te rebelleren; om alleen verder door het leven te willen gaan, met vallen en opstaan.
Dit gebeurt wellicht vanuit een fierheidsgevoel; hoe dan ook, de tiener wil zijn eigen weg gaan zoals anderen hem dat hebben voorgedaan. De jongste, de laatstgeborene, de als zwak aanziene heeft hoe dan ook recht op respect en aanzien van de oudere broers en zussen die wellicht meer aandacht genoten van de ouders.
Elk kind zet zich vroeg of laat af tegen ouderlijke betutteling. Elkeen wil aantonen dat hij of zij, mits over dezelfde middelen te beschikken als de anderen, eveneens de fierheid van de groep of familie kunnen zijn en wellicht meer bijbrengen dan dat hij of zij zelf ontvangen in den beginne heeft.
Vandaag viert het Brussels Gewest zijn twintigste verjaardag, de adolescente jaren zijn voorbij en de jaren van volwassenheid zijn aangebroken. Het Gewest claimt een volwaardige plek aan de tafel: geen klapstoeltje maar een èchte zit zoals de anderen, want het heeft heel wat te vertellen en wil zich een toekomst verzekeren naast de grotere broers, het Vlaams en het Waals Gewest. Het heeft dan ook recht op dezelfde aandacht en dezelfde middelen als de anderen, des te meer wanneer het instaat voor taken en opdrachten die het alleen moet waarmaken.
