In een Gewest waar men zich afvraagt of men, uit respect voor een deel van de bevolking, het dragen van zichtbare tekenen van geloof in een parlementaire vergadering moet toestaan, lijkt het nogal logisch dat men respect betuigt voor dat deel van de bevolking dat een officiële taal spreekt die door de meerderheid van de Belgen wordt gedeeld.
In een Gewest die de rol van hoofdstad van een land dat officieel drietalig is opeist, zou het spreken van de taal van de meerderheid van de nationale bevolking de normaalste vorm van beleefdheid moeten zijn.
De gevoeligheden van de een, en de ego’s van anderen, dienen alleen maar om de wrok, conflicten en tegenstellingen ten behoeve van de eigen politieke belangen van enkele dames en heren, die meer begaan zijn met hun persoonlijke posities dan met het welzijn van de Brusselaars, in het licht te plaatsen. Deze laatsten wensen maar een ding : erkend te worden voor wat ze zijn in hun verscheidenheid en voor hun toegevoegde waarde voor het hele land.
Mevrouw Spaak, u heeft een geweldige gelegenheid voorbij laten gaan, jammer.
Meer dan ooit heeft het Brussels Gewest nood aan politieke verantwoordelijken die in staat zijn hun taalkundige en communautaire tegenstellingen te overstijgen en zich voor Brussel in te zetten om de noodzakelijke middelen en bevoegdheden te verkrijgen die nodig zijn voor een harmonieuse ontplooing van alle Brusselaars, ensemble, samen, together. En het is net deze rol die Pro Bruxsel zichzelf heeft opgelegd. Gelukkig hebben meer dan 8.000 Brusselse kiezers dat op 7 juni l.l. heel goed begrepen.
In een Gewest die de rol van hoofdstad van een land dat officieel drietalig is opeist, zou het spreken van de taal van de meerderheid van de nationale bevolking de normaalste vorm van beleefdheid moeten zijn.
De gevoeligheden van de een, en de ego’s van anderen, dienen alleen maar om de wrok, conflicten en tegenstellingen ten behoeve van de eigen politieke belangen van enkele dames en heren, die meer begaan zijn met hun persoonlijke posities dan met het welzijn van de Brusselaars, in het licht te plaatsen. Deze laatsten wensen maar een ding : erkend te worden voor wat ze zijn in hun verscheidenheid en voor hun toegevoegde waarde voor het hele land.
Mevrouw Spaak, u heeft een geweldige gelegenheid voorbij laten gaan, jammer.
Meer dan ooit heeft het Brussels Gewest nood aan politieke verantwoordelijken die in staat zijn hun taalkundige en communautaire tegenstellingen te overstijgen en zich voor Brussel in te zetten om de noodzakelijke middelen en bevoegdheden te verkrijgen die nodig zijn voor een harmonieuse ontplooing van alle Brusselaars, ensemble, samen, together. En het is net deze rol die Pro Bruxsel zichzelf heeft opgelegd. Gelukkig hebben meer dan 8.000 Brusselse kiezers dat op 7 juni l.l. heel goed begrepen.
