Hubert Meeze nous a quitté.

Hubert était un fidèle de la première heure. Dès septembre 2007, Il avait rejoint ce petit groupe d’idéalistes qui allait créer Pro Bruxsel.

Il était à la fois très visible et d’une grande discrétion.

C’était un artiste, un Bruxellois qui ne voulait pas être obligé de choisir une appartenance linguistique qu’un système stupide nous impose.

Il argumentait de façon imparable : « Quand je sculpte ou je peins, je ne sais si c’est en flamand ou en français. »

Comme Hubert, nous ne voulons pas choisir et nous nous souviendrons de ce grand chevalier blanc dont le bon sens et la sensibilité nous manqueront.

Adieu Hubert, là où tu es, on parle toutes les langues, et la tienne, celle de l’art, est comprise partout.

Hubert Meeze laat ons verweesd achter.

Hubert was een getrouwe van het eerste uur. In september 2007 reeds trad hij toe tot het clubje idealisten dat Pro Bruxsel zou oprichten.

Hij was te zelfder tijd heel aanwezig en tevens zeer discreet.

Hij was een kunstenaar, een Brusselaar die weigerde te kiezen tussen de ene of andere taalaanhorigheid zoals een idioot systeem ons dat tracht op te leggen.

Zijn standpunt argumenteerde hij op onweerlegbare wijze: "Wanneer ik schilder of beeldhouw, weet ik niet of ik dat in het Nederlands of in het Frans doe".

Naar Hubert's voorbeeld wensen ook wij zulke keuze niet te verrichten, en wij zullen de grote, witte ridder, zijn oordeelsvermogen en zijn gevoeligheid hard missen.

Vaarwel Hubert, daar waar je nu bent spreekt men alle talen en de jouwe, die van de kunst, wordt overal begrepen.